tag:blogger.com,1999:blog-261578872011-10-16T23:41:48.917+02:00omdat dit van mij is, van mij alleen... Mijn verademing in letters waarvan ik soms zelf niet weet dat ze aan het einde van mijn vingers liggen, wachtend op een dans op het klavier...verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.comBlogger361100tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1166472224115808832006-12-18T21:02:00.000+01:002006-12-18T21:03:46.420+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6393/2737/1600/743775/zeer_gesloten.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6393/2737/320/20887/zeer_gesloten.jpg" border="0" /></a><br />Ik zucht omdat ik al een tijdje aan deze post moet beginnen…Hoe begin je aan het einde? Omdat ik het antwoord niet wist op die vraag, heb ik het telkens weer uitgesteld… Als mijn blog een winkel was dan werd ergens een bordje omgedraaid en is er in de plaats van ‘open’ een achtletterwoord verschenen: ‘gesloten’…<br /><br />Eerlijk toegegeven: ik weet het antwoord nog steeds niet (hoe je begint aan het einde). Het is koud, sinds vanmorgen, en eigenlijk is het dat al een tijdje… Deze blog begon ik als een verademing naar mezelf toe… Om al mijn gevoelens weg te schrijven. Al de dingen die ik voelde en die alleen maar in mijn hoofd een plaats kregen moesten er af en toe eens uit. Maar op een zeker moment zie je die ene buur ook niet meer met zijn of haar hond over de straat passeren en vraag je je stiekem toch af wat er met het lieve beestje is gebeurd, of met de buur… Vandaar, mijn laatste passage om definitief uit het straatbeeld te verdwijnen.<br /><br />Zijn gevoelens zijn hem duidelijk geworden. Hij heeft er ook, niet voor mij… Zo eenvoudig is de boodschap. Het heeft geen zin om golfbreker te spelen, dat heeft het zo blijkt nooit gehad. Op zich zijn dat de dingen des levens en raak je over die dingen ooit wel over… De manier waarop ligt alleen nog op mijn maag, ook dat zal ooit wel omslaan… Al schrijf ik dit met een kurkdroge keel en met verhoogde hartslag…<br /><br />Het geheim van hier te schrijven heb ik zelf opgeheven. Als alles eindigt dan is dit ook niet meer van mij. Deze plaats behoort hem dan toe… Als een herinnering waar je af en toe naar kan terug keren of die je kan wissen uit je geheugen. Dus gaf ik hem dit adres. Mijn verademing werd gesmoord… geen zuurstof meer…<br /><br />Sinds een week en drie dagen zijn er geen woorden meer… Tussen hem en mij is alles stil. De krop zit in mijn keel, ook nu nog… Van alles naar niets. Van weten wat de andere doet, van je verhaal kwijt te kunnen, van samen lachen… naar niets… Beste vrienden die stil zijn… Het doet pijn… En ik, ik mis hem… ik mis onze gesprekken, ons gelach… Ondanks de pijn…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-116647222411580883?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1164297964481254112006-11-23T17:05:00.000+01:002006-11-23T17:06:05.223+01:00Ik heb het warm en koud... Ik heb een hele dag aan zetelliggen gedaan. Mijn huis verdient eigenlijk een poetsbeurt, maar het lukt me niet. Ik zet me op de zetel om wakker te worden met een mok warme chocolademelk en blijf zitten, een hele dag lang. Na dit mailtje ga ik pas op gang komen, omdat het moet, omdat ik verplichtingen heb die ik vorige week al schoon heb laten passeren (omdat ik geen zin had)...<br /><br />Maandag heb ik hem nog gezien. Het was sterker dan mezelf, ik heb er alles uitgegooid. Ik weet niet waarom, ik weet niet met welk doel, maar blijven steken in mezelf was geen optie meer voor die woorden. Dat ik vecht, heel hard vecht. Dat ik niet meer weet wat te doen, weglopen of blijven. Dat ik hem alle rust wil gunnen maar dat ik mijn hoofd erop suf pieker hoe ik dat moet doen. Dat ik een metafoor bedacht heb, een metafoor voor hem en mij... Ik ben de golfbreker en hij is de zee. Ik blijf liggen, heel vast, no matter what, ik blijf liggen... Hij is de zee, die dan weer rustig is, dan weer beukt, dan weer kietelt, dan weer overspoelt... Hij zei niet veel, maar wel dat dat beeld allesomvattend was.<br /><br />Het is donderdag ondertussen en ik heb amper iets gedaan. Toen ik vroeg, wat wil je dat ik doe, zei hij: 'beste vrienden zijn en beste vrienden kunnen best wel close zijn'... Dat hij ook vocht, dat hij er nog niet uit is... Alles is wazig sindsdien... Niet dat ik niets daarvan wist, niet dat ik dat niet snap... Maar ik moet vooruit en heb geen idee hoe...<br /><br />Al de hele week gaan de mailtjes op en af... Gewone, dagdagelijkse dingen... Dat kost me ergens ook geen moeite, tot mijn hoofd weer aan het denken slaat. Ik wil niet vluchten, ik kan het ook simpelweg niet. Hij vroeg of het zou helpen, geen communicatie meer... Ik kaatste de bal terug: 'wat hij daarvan dacht, ik had mijn antwoord daar al op'. Hij zei: ik denk het niet neen... En ik wist dat, weet dat...<br /><br />Ondertussen maakte ik met mezelf de afspraak hem niet meer te bellen. Ik ben eerlijk: ook dat kost me moeite, maar hierin ga ik volharden... Stap per stap. Op het werk ga ik geen mails meer checken, ook dat gaat moeilijk worden, gewoon, afbouwen, stap per stap... Afstand nemen, omdat iemand van ons twee het moet doen...<br /><br />Dus blijf ik golfbreker, tot ik niet meer kan... Blijf ik vechten tegen de zee en ze liefhebben... Tot ik niet meer kan... Al weet ik niet voor hoelang... Ik heb immers een ijzersterk geduld...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-116429796448125411?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1163982524417487052006-11-20T01:21:00.000+01:002006-11-20T01:28:45.116+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/eiland.1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/eiland.0.jpg" border="0" /></a><br />Ik voel het zo hard onder mijn borstkas... Het is een gevoel dat niet echt in woorden te vangen valt... Ik mis hem... Al stuurde hij vandaag nog een mailtje, al sturen we elkaar alle dagen mailtjes... Al hoorde ik hem enkele keren deze week... Mijn keel knijpt zichzelf toe en toch lijk ik het niet onder controle te hebben.<br />Vorig weekend hadden we twee dagen samen... Een zaterdagavond en een zondagnammidag en avond... Twee dagen achter elkaar reed ik naar daar... Twee dagen je goed voelen, bij elkaar... Héél veel voelen en vechten... Van beide kanten...<br />Vechten omdat hij het niet weet... Vechten omdat ik het met de dag meer weet... Vechten tegen mijn angst door al die onzekerheid...<br />En vandaag... vechten tegen die onzekerheid... Door het hier van me af te schrijven. Door hier proberen rustig te worden, hem dit niet te tonen. Mijn vlucht in woorden... Mijn vlucht op mijn eiland.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-116398252441748705?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1163266375729793262006-11-11T18:31:00.000+01:002006-11-11T18:32:56.110+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/proberen.1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/proberen.1.jpg" border="0" /></a><br /><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/proberen.jpg"></a>Ik blijf proberen... Voor mezelf, gewoon, proberen... Niet proberen om te veroveren... Dat grapje werkt volgens mij niet. Gewoon proberen om mezelf te zijn, om iedere keer opnieuw eerlijk te zijn ten opzichte van mezelf... Dat dat gepaard gaat met figuurlijke hartritmestoornissen, dat zal wel een onlosmakelijk deel uitmaken van het werkwoord 'proberen'. </p><p>Dat moeilijk ook gaat... Vorige week had ik hier daarover iets gepost, niet al te positief. Men verhinderde me telkens met een foutmelding om dat postje te posten... Misschien was dat het lot wel van al die negatieve woorden... In de vuilbak ermee dus maar... Een week later klaar voor een nieuw postje... Voor nieuwe woorden, meer positieve... Of laat ik zeggen, woorden in evenwicht... Evenwicht omdat ik blijf proberen, omdat ik blijf praten tegen mezelf, mijn zwaartepunt heel de tijd blijf corrigeren... </p><p>Denkt u dan: het gaat haar goed. Ja, misschien wel... Denkt u dan: meisje, er is serieus wat werk in jouw winkel... Ja, dat ook. Maar ik kan achteraf nooit zeggen dat ik niet heb liefgehad, dat ik het niet heb geprobeerd... Ik ben mezelf, ik geef mezelf... Ik leef, met de goeie, de minder goeie, de hoge en de ultradiepe momenten die daarbij horen... Ik blijf proberen.<br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-116326637572979326?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1162141237877827512006-10-29T17:54:00.000+01:002006-10-29T18:02:21.556+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/hard.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/hard.jpg" border="0" /></a><br />Een zondag later... Het is en blijft moeilijk... Ondanks de fijne avond die ik deze week nog met hem had, het lekkere eten dat hij voor me kookte, de uren samen op café... Het met een blij gevoel terug naar huis rijden...<br /><br />Het is moeilijk... Not sweet but hard candy... Moeilijk om hem te horen en ergens toch een afstand te voelen (of zit dat gewoon in mijn hoofd...) Toch zegt hij: bedankt voor het telefoontje wanneer ik op het punt sta af te drukken... Ik verbijt mijn tanden, hier en in mijn eigen boekje waar ik af en toe de dingen van me af schrijf... Gewoon, omdat het er niet toe doet... Omdat het niets oplevert door het te blijven zeggen... Gewoon... moeilijk...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-116214123787782751?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1161511804818781522006-10-22T11:56:00.000+02:002006-10-22T12:10:05.023+02:00Dan is er de zondag...<br />Zondagen zijn eigenlijk familiedagen. Thuis waren het altijd die dagen dat de koffiekoeken en pistolets op tafel stonden, vergezeld van fruitsap en vers ruikende koffie door het hele huis. Ondanks het feit dat ik geen koffie lust, hield ik van die geur. Het leven als single in je eigen huis met een 'niets-te-doen-zondag' is niet altijd even eenvoudig. Vandaag is zo'n dag.<br /><br />Leegte creëert zoveel vragen. Gisterenavond zat ik met hem op de dorpel van het keukenraam, genietend van de herfst die door de bomen blies. Uren werden vergezeld van enkele glazen wijn, van fijne gesprekjes en van af en toe een stilte... Een stilte vergezeld van een glimlach, van kijken uit het raam... Bij het afscheid knuffelde hij me en zei hij me: 'ik zie je graag'... Ik wrikte me los uit zijn omarming, de deur open, de hal door, de voordeur open en naar mijn auto... Geen vaarwel meer aan de voordeur, ik kon het simpelweg niet... Gewoon, de auto in... Rijden, rijden...<br />Tien minuten later had ik een sms 'dat hij ervan genoten heeft'... stond er onder andere in... Ik wilde huilen maar kon het niet. Blij dat ik thuis was,... Ik legde mijn hoofd in mijn kussen en sliep...<br /><br />Dan is er de zondag...<br />Leegte creëert zoveel vragen.<br />Moet ik weg van, moet ik de pijn verbijten... Moet ik de rug toekeren tegen alles wat me lief is... Of moet ik vechten? Vechten en beste vrienden zijn en blijven... Moet ik een zekere afstand bewaren zodat hij me gaat missen... Zou hij me missen op lange termijn? Al die dingen komen me tegemoet...<br /><br />Dan is er de zondag...<br />Leegte creëert zoveel vragen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-116151180481878152?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1161419606468769082006-10-21T10:21:00.000+02:002006-10-21T10:33:35.363+02:00De dagen worden korter, mijn gevoel botst tegen de duisternis... De wijn staat hier op tafel als een gezelligheidspartner voor een vrijdagavond. De drie resterende glazen een teken aan de wand dat ik die niet alleen heb doorgebracht...<br /><br />Het perron is een moeilijke leegte. Enerzijds is ze zo vol, vol van muziek van andere wachtenden, van de wind die rond je schuurt... Anderzijds creëert het de perfecte plaats om je gedachten een loopje te laten nemen... Mijn hoofd slaat op hol de laatste dagen. Tranen die op mijn netvlies komen te liggen en die ik door te slikken keurig wegwerk, zomaar, ergens in een onverbloemde seconde.<br /><br />Het ene moment denk ik: 'laat los'... Maar mijn hart zegt dat het niet kan... De mails gaan over en 't weer... Ik ben zelden de eerste van de dag... Een mens is gewoon niet gewoon alles ok te vinden... Alles zomaar te ondergaan... Eigenlijk is daar niets mis mee... Toch is het zo moeilijk... Niet te weten of het er ooit komt... Vanavond was er een afspraak gemaakt, eerder deze week. Geen concrete afspraken, daar zijn we helden in. De laatste tijd werden ze keurig afgezegd... Dan begint het in mijn hoofd te dagen. Of hij het gaat zijn die het opnieuw gaat afblazen. Mijn gevoel dat ik afhankelijk wordt van die beslissing. U moet het me niet vertellen, het gaat sneller dan je denkt... Vanmorgen stond ik op met het idee: 'laat los, laat varen, als je een neen krijgt voor vanavond, zeg je niets meer, helemaal niets...'<br /><br />Een uur later... Ik heb een mail in mijn postvak... '19u vanavond?'...<br /><br />Waarover maak ik me nu toch altijd zorgen?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-116141960646876908?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1161030211755272772006-10-16T22:14:00.000+02:002006-10-16T22:23:32.023+02:00Ik heb zonet de hoorn met de glimlach ingehaakt... Een week later nadat we de krijtlijnen hebben gezuiverd... Er gaat geen dag voorbij dat we elkaar gehoord hebben... Het gesprek vanavond ging heel breed... Lichtjes raken we dan toch de dingen aan die ergens in je hoofd spelen maar die je elkaar niet vraagt... Je weet die dingen ergens wel, toch spelen ze in je hoofd en het is dan uiteindelijk meer dan voldoening gevens wanneer je de bevestiging krijgt...<br /><br />Zo heeft onze periode nu... Het feit dat we wel zien, dat we het even vergeten... Het positieve effect dat ik besef, en hij bevestigt, dat het niets te maken heeft met een gebrek aan 'graag zien'... Er zijn dingen die mensen niet al te snel vergeten... Er zijn dingen die tijd vragen om los te laten... Als je ooit dacht dat je leven op de sporen zat (zoals hij deed) en het na x aantal jaren blijkt te stoppen dat spoor... Tijd is dan de bepalende factor waartegen je moet vechten om te veranderen van spoorwissel... Zoals in mijn vorige post gezegd... Ik sta op het perron...<br /><br />Zolang ik zijn mails, zijn stem blijf horen. Zo lang we even goed als toen er niets was, overeen blijven komen... Dat de verhalen, het vertrouwen in elkaar even relaxed blijft als het nu is en zoals het al bijna een jaar is... Zo lang ik de stem hoor galmen door de luidsprekers van het station, blijf ik in mijn veilige haven... Daar waar ik me geobrgen voel, daar waar ik me nu het meest thuis voel... Zonder koffer, zonder ooit het idee te hebben hieruit te vertrekken (een mens moet ergens nuchter blijven), maar met de tijd als tikkend alibi voor je tijd aldaar...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-116103021175527277?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1160498967477919552006-10-10T18:42:00.000+02:002006-10-10T18:49:31.826+02:00Mijn hart is nog steeds warm... Al kreeg het dit weekend wel een ijskoude douche... Soms moet een mens proberen door het bos de bomen te zien. Men zegt altijd: 'liefde maakt blind'. Ik heb het dit weekend aan mezelf ondervonden.<br /><br />Soms is graag zien niet genoeg. Soms zie je in dat je beide wel wilt maar dat je niet evenveel wilt... Dan zit je een weekend in zak en as als je lenzen plots, in een onbewaakt moment, zichzelf scherp stellen.<br /><br />Dan zit je te huilen op een ander onbewaakt moment... Weten wat er zonder woorden gezegd wordt. Mensen zijn mensen en ik ben iemand die probeert die eigenheid, van zichzelf naar anderen en ten opzichte van anderen ten allen tijde aan te houden. Soms besef je dat je afdwaalt van je pad... Dat je jezelf ergens aan het verliezen bent...<br /><br />Dus heb ik het hem zondag verteld... In horten en stoten en met de nodige tranen erbij... Dat ik het voelde... Dat er een ik en een ik is, maar geen wij. Dat ik zijn taal blindelings kon lezen... Ik kreeg gelijk... Ook dat zorgde voor nog meer tranen...<br /><br />Graag zien is met momenten niet genoeg...<br /><br />Maandagavond reed ik naar hem toe... Hij had zijn antwoord op mijn voorgelezen brief op papier gezet... Vanaf nu zijn de krijtlijnen terug duidelijk... Vanaf nu: nergens naartoe... Gewoon, beste vrienden... Omdat hij het niet kan... En ik mijn beste maatje niet kwijtwil door mijn hoofd en het zijne suf te maken van al dat gepieker...<br /><br />Mijn hart is nog steeds warm... Graag zien geldt voor allebei... Maar sinds gisteren is het duidelijk: ik blijf ik en hij blijft hij...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-116049896747791955?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1160085347469850862006-10-05T23:53:00.000+02:002006-10-05T23:55:47.946+02:00Ik arriveerde een uur geleden pas thuis...<br />uitgeput... Zag het even niet meer zitten...<br />Supervermoeiende week, dingen die in mijn hoofd sluimeren<br />rekeningen die met de slag van de klok in mijn brievenbus vallen<br />zorgen maak ik me dan.<br /><br />Twee minuten later een sms<br />'ben je al thuis?'<br />Ik nam mijn telefoon, draaide zijn nummer.<br />Zalig om hem te horen.<br />Zalig om te praten met hem.<br />Te horen over zijn ellende, zijn gebeurtenissen van de dag, zijn blije momenten...<br />58min en 12 seconden later<br />en ik glimlach grandioos!<br /><br />mijn hart is warm!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-116008534746985086?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1159690394753675262006-10-01T10:11:00.000+02:002006-10-01T10:13:15.090+02:00ik ben moe<br />doodmoe<br />oververmoeid ergens wel<br />met al die weken vakantie nog te gaan (voor januari - maar wanneer?)<br />is dat niet onlogisch<br /><br />ik ben moe<br />hij ook<br />en dus<br />ging de afspraak gisterenavond niet door<br />verstandig wel<br />samen moe zijn is geen optie<br />daar word je alleen nog maar moe-er van...<br /><br />ik ben moe<br />hij ook<br />samen op de zetel<br />ieders in zijn eigen huis<br /><br />ik ben moe<br />hij ook<br />en dus<br />krijg ik een sms<br />'slaapzacht jij, zie je graag x'<br /><br />ik was moe<br />nu niet meer... :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115969039475367526?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1159100773109013532006-09-24T14:26:00.000+02:002006-09-24T14:26:13.663+02:00Ik wil Bell bedanken... Graham himself... ik weet alleen niet waar ik naar zijn nazaten een kaartje kan sturen... Mijn god, wat ben ik die uitvinder vandaag dankbaar... Echt!<br /><br />Een mens kan diep vallen in zijn eigen warhoofd. Soms ben ik een spin, weef ik mijn eigen web om er dan in verstrikt te raken... Anderhalve dag was ik bezig... Bang zijn a volonté... Alsof ik in mijn eigen soldenverkoop beland was en dat hele gevoel 'uitverkoop' schreeuwde...<br /><br />Maar Graham heeft me gered... Hoe lang kan je twijfelen? Hoe lang blokkeert een mens zichzelf? Ik heb het heft in eigen handen genomen... Ik wilde hem vandaag zien... Maar ik durfde hem niet te bellen, bang dat ik zijn ruimte zou afnemen... En toch heb ik gebeld, omdat het niet meer mooi was om mezelf te voelen...<br /><br />Nu, nu ben ik Graham dus eeuwig dankbaar (jawel, nogmaals)... Blij omdat hij me helemaal op mijn gemak heeft gesteld... Blij omdat we gelachen hebben aan de telefoon, omdat het gesprek weer zo vlot, zo easy ging... Blij omdat beste vriend ook blijkt mee te gaan naar dat concert in november en hij al het voorstel deed om er een hele dag van te maken (hij, niet de vriend)... Gewoon blij dus, blij dat ik hem ken, blij dat hij me rustig kan krijgen… Blij dat ie van plan was me te bellen om me uit te nodigen… Dat gesprekje van mijn half uur heeft mijn zondag gemaakt en geeft me het gevoel alsof ik buiten ben geweest…<br /><br />Leve de telefoon!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115910077310901353?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1159032086131911172006-09-23T19:05:00.000+02:002006-09-23T19:21:26.573+02:00Gisteren zag ik hem opnieuw... Zaterdag was zo mooi geweest... Gisteren... Ergens in de namiddag verviel ik in een oude gewoonte. Ik ben iemand die jaren op de loop is geweest. Extreme zelfbescherming, de opgebouwd muur die harder was dan gewapend beton en waar ik niemand achter toeliet... De toenaderingen die er ooit waren bekampte ik allemaal met mijn vastberaden onzekerheid... Angst was de bepalende factor. Angst omdat je niet wist hoe je te voelen, angst om gekwetst te worden... De enige manier om het niet te moeten ondervinden is door er van weg te lopen, het niet toe te laten...<br /><br />Ik keek uit naar gisteren, sinds het moment dat hij het gevraagd had... Maar de onrust zat in mijn lichaam, net als de vermoeidheid. Bang ben ik... Bang om mezelf te verliezen... Bang dat ik in mijn hoofd elke keer een stapje verder ga en dat ik een dezer het deksel op de neus ga krijgen...<br /><br />Toch gaat alles zo vlot... samen door Brussel lopen, de metro, het wachten erop, het gaan eten, het gesprek aan tafel, het verhuizen naar ons vast café, negerinnetjes die hyperkinetisch converseren en wij die het los van elkaar opmerken en onze ogen laten rollen, het reserveren van tickets voor zijn (en ondertussen ben ik ook gezwicht) favoriete groep, het naar huis wandelen, de terugrit in de metro met het kleine meisje dat me aanstaart en ik die 'piep' doe door mijn handen voor mijn ogen te houden en weer weghaal waardoor bij haar een glimlach verschijnt... Wij die daar samen om lachen... De geur van wansmakelijke aftershave van twee zestigplussers die naast onze tafel op café zijn komen zitten en weer wij die dat allebei opmerken... Het zitten in zijn zetel met een glas wijn en een vermoeidheid van hier tot in Tokyo... Het op de keukenvloer zitten en genieten van hij die door het raam zijn voorlaatste sigaret rookt... Samen slapen...<br /><br />En dan... werd ik wakker... Ik sliep amper... Onrust in mijn lichaam... Ik die het niet weet waar dit naartoe gaat... Hij die zich (nog) niet kan binden... Ik die het weet, ik die zijn gevoel zo goed ken... Dit keer maak ik me zorgen... Hij die me in zijn slaap in zijn armen neemt... Ik die geniet, doch met verhoogde hartslag... Op tijd naar huis want kleintje komt nog langs... Ik ga naar de deur en weet me geen houding aan te nemen... De leegte overvalt me... Hij geeft me een kus, ik weet niet hoe ik erop moet reageren... Wuif hem uit, en loop zonder omkijken naar mijn auto...<br /><br />Onrust... sinds ik thuis ben... Of het hier niet beter stoppen zou... Wanneer ie het ooit weten zal? Als ik echt op mijn tanden bijt en zeg dat ie maar een tijdje alleen moet zijn om eruit te geraken? Of duw ik hem dan weg? Of verder doen zoals we bezig zijn door te genieten van die mooie momenten en me geen verdere vragen te stellen... Allebei risico's... Win ik hem ooit door verder te doen of verlies ik hem voorgoed moest ik hem los maken... Ik weet trouwens niet of ik het kan...<br /><br />Thuis had ik al een mail van hem... De lieverd...<br /><br />Waarom is dit zo moeilijk? Waarom weet ik het weer allemaal niet... Waarom is de dag aan me voorbij gegaan met een leeg gevoel vanbinnen? Waarom zou ik hem morgen al weer terug willen zien... Waarom kocht ik twee DVD's van pippi langkous voor zijn kleintje vanmiddag als ik het allemaal niet meer weet?<br /><br />...leegte...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115903208613191117?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1158504289093326092006-09-17T16:33:00.000+02:002006-09-17T16:44:49.523+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/raam.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/raam.jpg" border="0" /></a><br />Zaterdagavond... Als er al een dag bestaat in mijn leven waar ik met veel geglimlach aan zal terugdenken dan is het misschien gisteren wel (al is dat met mijn gebrekkig geheugen geen garantie)... Stipt om acht uur belde ik aan en die stiptheid werd opgemerkt. Nadat ik bijna over een lokale kat was gevallen opende hij de voordeur...<br />Leuk om zijn lach te zien... Alleen daar al zou ik mee huiswaarts hebben kunnen keren. Kleintje kwam aan zijn arm sleuren om te zeggen dat er iets mis was gelopen met het gloednieuwe educatieve computerspelletje. In de keuken kreeg ik drinken en een vlugge kus... Gelukkig is mijn fysiek smeltpunt zeer hoog want mentaal lag ik daar haast in een plas op de grond.<br />Even bij kindje in de zetel en vervolgens werd kleintje te slapen gelegd.<br />Daarna hebben we een tijdje in de zetel gezeten om dan vanuit het keukenraam een sigaretje te gaan roken... Na een tijdje ging ik naast hem zitten. Filosoferen over de toekomst, over koetjes en kalfjes... Heerlijk opgaan in elkaar...<br />De onzekerheid tussen ons twee was gisteren even weg en dat heeft alles te maken met het gesprek van afgelopen zondag... Tijd zal raad brengen en als ik hem mag geloven hoor ik het door zijn zinnen dat de tijd dat ook wel gaat doen... Als hij het over bepaalde situaties heeft dan zei hij: <em>"nog" niet... </em>En die 'nog' die zorgt er vandaag voor dat ik met een hartverwarmend gevoel in mijn binnenste zit.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115850428909332609?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1158425797128982452006-09-16T18:55:00.000+02:002006-09-16T18:56:44.473+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/frontdoor.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/frontdoor.jpg" border="0" /></a><br />Buikpijn heb ik nu... Beetje zenuwen, toch weer wel... Raar, ik ben normaal geen zenuwachtige... Maar tja, nu weer wel... Het kwam al deze middag aanwaaien dat gevoel. Het is dus gebleven. Ik weet wanneer het gaat ophouden: als ik hem straks zijn voordeur zie openen...<br /><br />Vanmiddag het dilemma: hem een berichtje sturen om te vragen wanneer we zouden afspreken of wachten. Gelukkig ben ik een denker en vraagt dat wel wat tijd. Ik had werk te doen en dus was ik bezig (en ondertussen zenuwen aan het kweken). Tot de telefoon overging en ik zijn nummer zag... Wanneer ik zou komen vanavond... Ik wilde niets forceren. Hem de ruimte geven die hij gevraagd had. Dus zei ik dat hij dat bepaalde. Hij zei 20u...<br /><br />Stilte, mijn kant...<br /><br />20u wil namelijk zeggen dat het kindje nog wakker is... Hij had het gezegd... Ik checkte het nog even... Ja... 20u...<br /><br />En zo doet hij het toch weer opnieuw. Ergens ben ik ook wel fier op hem... Dat hij zijn eigen angsten probeert te doorbreken. Dat het benauwde gevoel binnen dit en een paar dagen door zijn voorstel van vanavond weer niet naar boven gaat komen, dat weet ik niet... Maar dan zal ik er zijn om te zeggen dat het ok is en hem de ruimte te geven die hij nodig heeft...<br /><br />As for tonight... ik ben erop uit... Na een hele week hard werken hem terug te zien... Hem en zijn kindje...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115842579712898245?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1158322823980372052006-09-15T14:12:00.000+02:002006-09-15T14:20:42.240+02:00Vanmorgen op werk ging het me niet af. Alles alleen te moeten doen en de enige collega die ik dan nog over heb die moet ik constant als een kleuter berispen, delegeren... Te dom voor los te lopen, het spijt me zeer die uitspraak. Zo onverschillig blijven tegen alles wat er gezegd wordt, dat alleen al verdient een olympische medaille. Met momenten ben ik het kotsbeu die collega... En toch blijf ik kalm, rustig... Collega's die denken dat ze zich eruit kunnen lullen, dat werkt niet bij mij. Dan zeg ik heel simpel: 'Stop maar, ik hoef heel die uitleg niet. Ik heb je gevraagd dat te doen en meer vraag ik je niet.' Erg sympathiek zal dit niet overkomen, ik ben me ervan bewust. Elke methode heb ik al geprobeerd... De deze is de enige waarbij die collega toch iets uitsteekt... Over het resultaat daar zwijg ik dan maar keurig over!<br /><br />Morgen, ik kijk uit naar morgen. Ondanks het feit dat ik nog massaal veel werk heb (ik kan toch zo moeilijk neen zeggen), kijk ik uit naar morgenavond. Eergisteren kwam het verzoek binnen, of ik zaterdag langs wilde komen? Ik geef toe dat ik even geroepen heb! Ik heb hem zondag nog gezien... Het kindje zal er morgen zijn. Ik antwoordde op zijn verzoek dat het ok was, zaterdag... Dat hij maar moest laten weten wanneer het past. Of het met of zonder het kindje zal zijn weet ik niet... De vorige keer bracht dat hem achteraf van de wijs, spaans benauwd zoals ze zeggen...<br /><br />Hoe, wanneer, het maakt me niet uit, al ben ik hartstikke blij dat het morgen 'morgen' is!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115832282398037205?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1158081182957066422006-09-12T19:12:00.000+02:002006-09-12T19:27:17.823+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/ketting.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="131" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/ketting.jpg" width="179" border="0" /></a><br />Doorzettingsvermogen... Zucht...<br /><br />Zaterdag heb ik het al begeven. Leeg was mijn hart, mijn bed voelde zoveel groter... Ik heb er tegen gevochten... Dus belde ik hem zaterdag op in de hoop dat zijn stem mijn leegte zou vullen. Enkel zijn stem, even maar. Om te vragen of alles ok met hem was. Hij vroeg me wanneer ik nog eens kwam, om te spreken... 'face to face'.<br /><br />Een ketting is maar zo sterk als de zwakste schakel. We spraken zondagnamiddag af. We genoten van de sfeer die er in Brussel hing, de straatfeesten op de Zavel en de verschillende cafébezoeken... Ik genoot van hem en hij die de aanzet gaf tot het gesprek. Daarvoor ben ik hem dankbaar. Dat in de momenten dat ik het moeilijk heb, hij de aanleiding geeft om het niet dood te zwijgen. Communicatie helpt. Hij heeft geduld tot ik het kan verwoorden (ik zeg nogal snel: 'ach laat maar')...<br /><br />Binden gaat niet... Wat volgen gaat weten we ook niet. Maar ergens op het laatste cafébezoek heeft hij me de rust gegeven door me iets toe te vertrouwen waardoor ik heel veel begreep. Waardoor ik wist waarom ik hem tijd moet geven. Waardoor ik voor mezelf begreep waarom ik het wil en kan geven. Ik beweer niet dat het altijd gemakkelijk gaat zijn... Als er ooit een moment komt waardoor er iets in me zegt dat ik me hier niet meer goed bij voel dan zal ik dan wel spreken. Nu, nu was het enkel een tijd om te genieten. Genieten van de stad, van de winkels, van de dure (peperdure!) huizen, van het geluid, van de gemoedelijkheid van elkaar...<br /><br />Toen hij me vroeg op café, tussen een donkere Grimbergen en een sigaret, 'wat ik in hem zag'... nam ik pen en papier... Zo'n dingen zijn niet om te verwoorden. Dus schreef ik hem het volgende:<br /><br />"- Wat als op vingers kijken plots niet meer ongemakkelijk aanvoelt?<br />- Wat als je een papa met zijn dochter ziet en je vanbinnen helemaal zacht wordt?<br />- Wat als die ene persoon je opbelt om 23u51 en zegt dat ie je stem wilde horen?<br />- Wat als iemand zoveel meer is dan je ooit had kunnen dromen?<br />- Wat als de volle zon je 's morgens aankijkt en je durft terug te kijken?<br />- Wat als muziek je in een seconde bij hem brengt?<br />- Wat als de glimlach van hem ook de jouwe wordt?<br />- Wat als hij je in al zijn eenvoud vraagt: muntthee?<br />- Wat als het gesnurk in de nacht je niets doet?<br />- Wat als zijn gesloten ogen in de morgen de jouwe openen?<br />- Wat als je bezoek je Brussel toont door 1 simpele liftknop?<br />- Wat als je gelukkig bent met zijn 'goeiemorgenmail'?<br />- Wat als zijn hartslag de jouwe wordt...?"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115808118295706642?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1157733126199884642006-09-08T18:25:00.000+02:002006-09-08T18:32:06.703+02:00Gisteren geen woord...<br />Vanmorgen, voor het werk, keek ik weer even stiekem naar mijn mails...<br />niets<br />de teleurstelling was er en anderzijds de opluchting...<br />wat zou ik met een mail van hem moeten...<br /><br />die vraag<br />stelde zich letterlijk<br />even na negen<br />viel er een mail in mijn mailbox binnen...<br />ik stond er te staren...<br />hoe het met mijn gezondheid was, op mijn werk?<br />en dat ik me moest verzorgen... zoiets...<br /><br />en dan<br />wat dan nog<br />een<br />'x'<br />als afsluiter...<br /><br />Alles deed pijn...<br />Helemaal alleen zat ik daar op kantoor en alles<br />alles<br />deed pijn...<br /><br />Vier uur heeft het me gekost<br />vier uur vooraleer ik op de verzendknop durfde te duwen...<br />Mijn antwoord, dat had ik in vijf minuten uitgetypt...<br />dat ik hem de ruimte moet laten, dat ik hard moet zijn...<br />voor hem, voor mezelf...<br />omdat ik anders verdrinken zou...<br /><br />nog geen half uur later<br />een reactie terug...<br />dat hij mijn liefde voelt<br />dat hij schrik heeft<br />bindingsangst...<br />etc...<br /><br />van hier af aan moet ie alleen vliegen... Ik kan niet anders... Ik ben niet boos (wat hij denkt), ik ben niet... Maar reageren, neen, dat mag niet... Dan hou je de bal aan het rollen... De stilte moet nu praten...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115773312619988464?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1157662491254578252006-09-07T22:45:00.000+02:002006-09-07T22:54:51.296+02:00stilte... Sinds vandaag... De eerste dag in maanden dat we elkaar niet horen, niet mailen...<br />Wat zaterdag nog de hemel leek... en op dat moment ook was...<br />ik weet het niet meer...<br />hij blokkeerde, opnieuw...<br />Al wat ik nu kan, is zwijgen, is hem de tijd en de ruimte geven...<br />Nooit heeft iets intern zo pijn gedaan...<br />buiten de dood...<br /><br />En ergens, is dit erger...<br />Hij is er nog, dat wel...<br />Weten dat er iemand is<br />weten dat je die iemand met iedere vezel graag ziet...<br />en er niet naartoe kunnen...<br />Wat is er erger?<br /><br />Moeilijk om de momenten die je wil delen<br />die je meemaakt, dagdagelijkse dingen<br />plots, van alles naar niets, in te slikken...<br /><br />Of dit nog goed komt...<br />Ik mag er niet in geloven...<br />Voor het eerst was ik verliefd in mijn leven...<br />voor het eerst was ik eens zeker...<br />en dan dit...<br /><br />Ik denk niet dat ik ooit zal vliegen...<br />ik ken mezelf...<br />wat hij niet weet...<br />als dit fout loopt...<br />dan kruip ik in mijn cocon terug<br />en dan zal het een hele, hele tijd duren<br />voor ik daar ooit terug uit kom...<br />Niet omdat ik het zo wil...<br />Omdat ik niet anders kan...<br />Al zal hij dat nooit weten...<br /><br />Zwijgen, het is niet mijn sterkste vak...<br />En toch moet ik volharden...<br />voor mezelf, maar ook voor hem...<br />Eeuwige twijfel, daar kan een mens op termijn niet mee leven...<br /><br />Ik, de wegloopkampioen allertijden<br />krijg een koekje van eigen deeg...<br />Raar om naar je spiegelbeeld van hiervoor te kijken...<br />Al moet het gezegd...<br />Ik begrijp hem, ik ken zijn gevoel...<br />en misschien is het dat wel dat het moeilijk maakt...<br /><br />Geen tranen... Keihard ben ik...<br />het ongeloof van hiervoor krijgt het dan hier bevestiging?<br />En toch kost het me moeite<br />toch ben ik ontgoocheld dat ik niets van hem las vandaag...<br /><br />Toch weet ik dat stilte soms nodig is<br />omdat die meer zegt dan woorden op dat moment kunnen zeggen...<br />(ik zie hem graag, geen twijfel over... Hij is hét... Maar graag zien,<br />zo blijkt, is blijkbaar niet genoeg...)<br /><br />Alles kost me moeite...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115766249125457825?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1157275483107802602006-09-03T11:16:00.000+02:002006-09-03T11:24:43.346+02:00Zaterdag is voorbij... Zondag dient zich aan... Wat daartussen ligt geeft me een wonderlijk mooi gevoel. Als je gevoel kon inkaderen, dan deed ik het, veilig opgeborgen achter veiligheidsglas... Met de druk op de bel zat de hartslag in mijn keel... Het werd nog versterkt door het feit dat de deur niet al te snel werd geopend... Hij was zijn voeten aan het wassen... Het kleintje lag op de zetel...<br /><br />Een voorzichtige 'hallo' van mijnentwege en niet al te dicht komen... Hij had me gewaarschuwd: verlegen! Je zou voor minder als er een totale vreemde op een avond binnen komt gewandeld... Kleintjes moet je laten in hun bestaan... Ze zijn nog gevoeliger voor mensen die binnen hun cirkel binnenstappen... Dus bewaarde ik afstand. Lachte ik af en toe mee met de DVD die op stond. Af en toe stelde ik een paar vragen. Dan kreeg ik een ja of een neen toegeknikt, wat ik helemaal ok vond.<br /><br />Even met hem in de keuken... Sigaretje roken door het raam. Daarna bij het kindje in de zetel. Alle knuffelberen lagen mee in de zetel en dat was het perfecte speelobject... De papa moest het ontgelden. Op mijn aanraden werden er knuffels uitgetest op zijn hoofd. (er blijven wel degelijk een heleboel knuffels op iemands hoofd liggen)... Het kindje lachte, het genoot van hem en ik genoot van hen bezig te zien...<br /><br />Nadat het kindje in bed was gelegd hebben we ons verwonderd over de rust die toen heerste, het geruis van de bomen in de wind, de rook die voor ons uit naar buiten werd geblazen...<br /><br />Het was leuk, meer kan ik niet zeggen... (en leuk is plots een heel dom woord als je 't mij vraagt)...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115727548310780260?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1157215531313666882006-09-02T18:35:00.000+02:002006-09-02T18:45:31.333+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/pippi.png"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/pippi.png" border="0" /></a><br />Tijd is relatief, zo zou je het toch kunnen stellen... Vorige zondag zag ik hem... Bij het afscheid bedachten we dat het nu wel even zou duren (minimum twee weken) voor we elkaar terug zouden zien... Het moet dan maar... En gezwind vertrok ik. Af en toe moet je gewoon sterk zijn in het leven en op je tanden bijten.<br /><br />Toch hoor ik hem nog zoveel keren in de week... (wat superleuk is)... Bellen, mailen, etc... Van beide kanten, niet een die al het initiatief moet nemen (idd, u raadt het al, nog maar eens leuk). Dus vraagt hij me wanneer ik terug langs kom... Het kindje is nu bij hem, dus dat ging in principe niet... Toch suggereerde hij dat het wel zou kunnen dit weekend, als het kindje zou slapen...<br /><br />Ok, af en toe is het sterker dan mezelf en ik wilde dus geen 'neen' antwoorden... Ik wilde hem zien... Dus spraken we af voor vanavond... Nadat het kindje in het bedje zou gelegd worden zou hij iets laten weten...<br /><br />Maar zoals gezegd, tijd is relatief... Krijg ik een berichtje deze namiddag... Dat ik ook altijd vroeger mocht komen, dat hij het niet erg zou vinden als ik het kindje zou zien... Daar ging mijn hart in overdrive... Anderzijds vond ik het zo logisch, zo vanzelfsprekend dat ik heb gezegd dat het ok was, dat hij me maar een uur moest laten weten. Geen seconde later belde hij me op... Ergens tussen 20 en 20u30?<br /><br />Is dit een stapje dichterbij of eindigt het hier... Kindjes zijn nu eenmaal de rechtvaardigste rechters die er bestaan... Eerste ontmoeting is nu eenmaal cruciaal... Ik kocht gisteren nog een dvd, om aan hem te geven, maar wel voor het kindje (van pipi langkous - lees: nostalgie)... Nu, nu zal ik het hem vragen, of het past als ik het kindje een cadeautje geef... Niet dat ik daarmee mijn sympathie wil kopen, dat werkt trouwens niet bij kleine kindjes... Maar gewoon, omdat ik het zag liggen, ik het leuk vond en het haast geen geld kostte...<br /><br />Mijn hart gaat sneller slaan als ik voor de deur ga staan en op de bel ga drukken. Wie gaat er de deur open doen? Is morgen alles anders... Het is de vraag die momenteel door mijn hoofd spookt...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115721553131366688?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1157051943021955782006-08-31T21:16:00.000+02:002006-08-31T21:19:03.033+02:00Sinds een paar minuten voelt mijn hart raar... Het is zo verwarrend... Het voelt zo goed, het horen van zijn stem verlaagt mijn hartslag... Nu, ik heb hem al even gebeld vanavond, kan ik het niet... Hartslag stijgt dus. Bang... bang omdat hij er niet uit is, bang omdat hij het niet weet... Bang om het beste wat me ooit in mijn leven is overkomen kwijt te raken...<br /><br />Mijn hart zit in een knoop, mijn longen erbij... Steken... Lucht krijgen is haast een medaille waard... Hij vindt me fijn, het flatteert hem als ik me zorgen maak over hem, als we bij elkaar zijn... U snapt het wel...<br /><br />moeilijk...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115705194302195578?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1156956049528782502006-08-30T18:27:00.000+02:002006-08-30T18:40:49.550+02:00Het gaat zo verdacht snel... Het doet zo raar... Het ene moment denk ik te twijfelen, het andere moment voel ik het anders aan... U raadt het al... 'hij'... Een maand ken ik hem vrijdag... Of kennen en kennen is twee... Kennen doe ik hem al langer, maar sinds een maand hebben we elkaar gezien... Sinds een maand is er geen seconde in de dag dat ik niet aan 'hem' denk... Zo raar, zo totaal onverwacht... Zo overdonderend...<br /><br />Vanmorgen lachte ik hardop in mijn auto. Er zat niemand naast me, niemand achter me... Ik liep lachend door de voordeur van het werk... Ik was en ben er met mijn hoofd niet bij.<br /><br />Hij weet het niet, hij blokkeert als hij aan het woord 'relatie' denkt... Als je al veel meegemaakt hebt, dan zou je dat wel gaan denken uiteraard... Veel gepraat... Eerst op wolken geleefd, een week lang... Toen weer met beide voeten op de grond gezet. Toen gedacht: 'dit is blijkbaar het afscheid'... Een weekend eroverheen... En toch weer naar elkaar toe trekkend, onder een andere vorm, en toch ook weer niet... Niet willen weglopen (daar waar ik zo goed in ben), en dus blijven...<br /><br />Zonder het woord 'relatie' te gebruiken... Hij vroeg tijd, hij krijgt tijd... Hij krijgt hem met plezier. Ergens in mij de schrik dat hij op een moment tegen me gaat vertellen dat hij eruit is, dat ik niet meer in het plaatje pas, noch ooit in zal passen... Het verdwijnt ook weer wel... Het gevoel dat hij me geeft is er te 'ok' voor... Ik voel me gewoon goed bij hem. Fijn om mee te praten, fijn om mee te zwijgen, etc...<br /><br />De dagen dat ik hem niet zie, mis ik hem... Sinds gisteren, zo blijkt, mist hij me ook... Althans, hij schreef het voor het eerst... Daar zat ik, te staren, te springen in mijn binnenste... Ongelooflijk wat die twee woorden met een mens doen 'mis je... x' ... Een mens kruipt dan gelukkig in zijn bed... Om dan om tien voor twaalf de telefoon te horen, op te nemen en zijn stem te horen... Zucht, ben ik in de hemel beland? Dat hij me gewoon wou horen, dat hij ongelooflijk blij was dat ie me hoorde...<br /><br />Ik zou er van gaan zweven en ergens mag dat niet... Nochtans was hij het die me gisteren zei: "F*** de toekomst, ik geniet gewoon..." Ik heb hem laten beloven dat de momenten dat ik nog eens een twijfelmoment krijg of ik niet beter hem los laat om hem er te doen uitgeraken (en hij dan zegt: neen, blijf), dat hij me dan gewoon moet zeggen dat we elkaar beloofd hadden te genieten...<br /><br />Ik wist niet dat de wereld zo mooi kon zijn als je 's morgens opstaat...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115695604952878250?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1156091864446086422006-08-20T18:36:00.000+02:002006-08-20T18:37:44.466+02:00Allereerst: wat een moeilijke vragen! Wat een meerduidige vragen… Maar akke akke fiet fiet gaf me in ieder geval stof tot nadenken… Hier een summiere samenvatting van de duizenden mogelijke zinnen die door mijn hoofd dansten:<br /><br /><span style="color:#6666cc;">1. Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot ?</span><br />Lichamelijk genot is genot dat je in elke vezel van je lijf voelt. Soms is lui zijn helend voor het lichaam… Of eens goed doortrappen op de fiets. Alleen kan ik daar niet helemaal van onder de indruk zijn, dat is enkel het moment zelf… Leven van een ander, dat is volgens mij het hoogste lichamelijke genot. Jezelf zo één voelen, dat je vergroeit met elkaar… En dat hoeft niet perse in bed te zijn… Dat kan even zeer zelfs uit elkaar zijn, wanneer je bv. in de auto zit en aan de andere denkt en je voelt tot in het puntje van je kleinste teen…<br /><br /><span style="color:#6666cc;">2. Wat betekent intellectueel genot voor jou ?</span><br />Intellectueel genot… Intelligentie speelt bij mij qua gevoeligheid op twee punten. Soms kan ik onder de indruk zijn van iemands kennis… Mensen die die kennis op een gezonde manier gebruiken en hem vooral weten over te brengen… Ergens weet ik wel dat ik niet dom ben, maar mezelf intelligent voelen, no way!<br />Anderzijds speelt het gevoel van emotionele intelligentie van anderen danig op mijn gemoed. Ik probeer zelf ook consequent te zijn in mijn medeleven… maar falen is menselijk… Ik ben vooral gewonnen door mensen die het hart nog op de juiste plaats hebben zitten, die je weten verrassen door eenvoudige menselijkheid, dat is voor mij intellectueel genieten!<br /><br /><span style="color:#6666cc;">3. Ken je culinaire hoogtepunten?</span><br />Ja! Ik ben iemand die geniet van lekker eten… Ik ben ook niemand die vasthoudt aan vaste bereidingen. Thuis hadden wij altijd ongeveer dezelfde zaken die regelmatig terug op de tafel verschenen. Ik ben iemand die kan lopen door de supermarkt en verzinnen wat ik ga maken, de koelkast opentrekkend en probeer creatief te zijn met wat ik heb. Een creatieve durver zou je kunnen stellen… Vorige week kreeg ik een schitterend staaltje van crème fondant voorgeschoteld: een gebakken taartje waarvan de binnenkant nog gesmolten was en zodoende voelde als een engeltje op je tong!<br /><br /><span style="color:#6666cc;">4. Wat verschaft jou artistiek genot?</span><br />Zo veel zaken… Zoals eerder al gezegd, ik ben een creatieveling. Vroeger toen ik klein kind was kende ik alle boekjes uit de bibliotheek vanbuiten. Zo ging ik daardoor figuurzagen (zonder advies, alles op mezelf), ik maak zelf kledij, ik schilder, ik schrijf, ik kook… Al die dingen zorgen voor een soort uiting van wat binnenin opgesloten zit.<br />Anderzijds, kan ik genieten van kunst… Van creaties van anderen, van kronkels in hun hoofd die tot die magie hebben geleid, daar word ik stil van.<br />Ik heb zelf een enorme affiniteit met woorden. Zo kan ik in het midden van een conversatie even halt houden en duiden op het laatste uitgesproken woord van mezelf en dat dat een ongelooflijk mooi woord is…<br /><br /><span style="color:#6666cc;">5. Aan wie of wat heb je een grondige hekel?</span><br />Aan onverschilligen mensen! Dat is al een hele tijd zo en dat is een eigenschap van anderen waar ik me dood aan kan ergeren. Mensen die niets kan schelen… Anderzijds haat ik onzekerheid! Het niet weten waar naartoe…<br /><br /><span style="color:#6666cc;">6. Waar kan je van genieten ?</span><br />Van hele kleine dingen, van attenties van anderen… Van lui op mijn zetel te liggen, van het gevoel geapprecieerd te worden… Van een telefoontje dat beëindigd wordt met ‘ik zie je graag’… Daar word ik gewoon verlegen van, maar anderzijds kronkel ik ervan, dat is genieten!<br /><span style="color:#6666cc;"><br />7. Wie of wat maakt je gelukkig?</span><br />Mensen die ik gelukkig kan maken met wie ik ben. Mensen waarbij ik het zelf soms niet snap, maar die me leuk vinden… Dingen die je verwezenlijkt hebt… ‘hij’ maakt me gelukkig, gewoon nog maar door de vanzelfsprekendheid waarmee onze gesprekken zich steeds ontwikkelen, een muntthee in de morgen van ‘hem’… etc…<br /><br /><span style="color:#6666cc;">8. Wat maakt je ongelukkig ?</span><br />Kinderen die sterven, mensen die afscheid nemen, mensen die uit je leven verdwijnen en niet meer de moeite doen om contact op te nemen, de dood van anderen, het verdriet van hele naaste vrienden,… Geweld, op alle mogelijke manieren (fysiek, verbaal, psychologisch)…<br /><br /><span style="color:#6666cc;">9. Hoe ziet je persoonlijke hemel eruit?</span><br />Hoe veranderlijk is dit antwoord… Vandaag de dag zou ik het volgende zeggen: ‘de dag dat hij me vertelt dat zijn twijfels weg zijn’… ‘dat hij ervoor wil gaan’… De dag dat de toekomst wolkenloos is. Dan durf ik geloven in een toekomst, in een mogelijkheid tot ooit onze eigen ukjes te hebben (nooit gedacht dat ik zoiets zou dromen…)<br /><br /><span style="color:#6666cc;">10. Wat lijkt jou de hel ?</span><br />Alleen te sterven… Of te sterven op een dag, heel onverwacht, en het gevoel te hebben dat er nog zoveel gebeuren moest, dat dit leven nog niet af is… Afscheid te moeten nemen van ‘hem’…<br /><span style="color:#6666cc;"><br />11. Met wie wil je wel eens een onvergetelijke nacht beleven ? Nationaal en internationaal.<br /></span>Ik droom niet echt van een of andere ster… Dat heb ik nooit gedaan… Johnny Depp te dromen om een nacht mee door te brengen, dat zou pas naïef zijn… Ik ben blij met de nachten die ik de afgelopen weken met hem heb mogen doorbrengen… Genietend van de sterren, van de wijn die rijkelijk vloeide, van de gesprekken op café… Voor mij zijn die onvergetelijk en mogen er nog many more komen!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115609186444608642?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1154536769601277852006-08-02T18:33:00.000+02:002006-08-02T18:39:29.616+02:00Het was zo mooi, zo naturel, zo ... (drie puntjes)<br />Het was begeesterend<br />Het was gemoedelijk<br />Het was...<br /><br />Woordenloos, dat ben ik...<br />Alleen niet wanneer ik bij hem ben<br />Jeetje, hoe kan dit nu zo plots.<br />De mailvriend...<br />De verhuis was nog geen dag in orde<br />of hij kwam langs, op uitgesteld verzoek...<br /><br />Wijn, rood... de kleur van...<br />Het is als een lepeltje dat je roert door je tas koffie<br />dat heeft er als het ware ook altijd in gestaan<br />zo ook was onze eerste ontmoeting...<br /><br />Er was er al een tweede<br />niet beredeneerd na de eerste keer<br />maar het voorstel kwam er gisteren<br />en ik kan zo moeilijk neen zeggen<br />(ik wilde het ook helemaal niet)<br />internet, zo raar... zo raar...<br />ik zou het duizend keren kunnen zeggen<br /><br />It was magic, it really was...<br />zoveel mensen heb ik gezien<br />met een stuk of tien echt blind afgesproken<br />hier<br />hier is het alsof ik hem al jaren ken<br />...<br />wordt vervolgd?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115453676960127785?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1153164068975522492006-07-17T21:13:00.000+02:002006-07-17T21:21:08.990+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/delay.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/delay.jpg" border="0" /></a><br /><br /><p>De vraagtekens die er gisteren waren kunnen terug even in de koelkast. Geen vragen meer voorlopig. Vandaag kreeg ik een mail binnen getiteld: 'onvoorziene omstandigheden'. Zaterdag gaat dus niet door. Ergens wel ontgoocheling maar ik kreeg een meer dan voldoening gevende uitleg over het hoe en waarom. Meer nog, ik kreeg direct twee tegenvoorstellen. Donderdagavond of volgend weekend...</p><p>Van uitstel komt afstel zegt men wel eens... Niet dat ik moet gaan wanhopen dat het daarop zal uitdraaien... Maar een mens zijn agenda valt soms zo moeilijk op de andere af te stemmen. Nu donderdag moet ik echt nog dingen in orde brengen die echt niet kunnen verplaatst worden. Niet getreurd, dan meteen door naar optie twee zou je zeggen... Ook daar is geen zekerheid over.... Anderhalf jaar heb ik er naar uitgekeken en in principe is het zover volgende week: verhuistijd... Mijn eigen huis, na anderhalf jaar van verbouwingen... Of dat zaterdagavond allemaal geregeld gaat zijn is nog maar de vraag. Op zoiets heeft een mens nu eenmaal geen zicht... Zondag heb ik dus gereserveerd, onder voorbehoud (en met de nodige uitleg erbij)... Of ik word zondag volgende week wakker in mijn eigen huis en kan op stap om later die dag terug te keren naar 'mijn huis'... Of ik zit zondag nog boven de ingepakte dozen met de rest van de familie een uitweg te zoeken naar waar alles nu precies moet... Spannend... Zowel het verhuizen als de vraag of die afspraak er ooit gaat komen... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115316406897552249?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1153082656582458172006-07-16T22:30:00.000+02:002006-07-16T22:44:16.596+02:00Heb mijn eiland hier even genegeerd... Het spijt me. Maar het is onmenselijk druk. Net nu ik dacht dat het rustiger ging worden is het drukker... Typisch ik. Alleen is het mijn manier van bezig te zijn, mijn manier van genieten...<br />Waar er vorige keer nog het dilemma was over 'hem'... Het is me duidelijk. Tijd heeft het uitgewezen. Als de job voorrang krijgt op mij, tja, dan weet je het wel. Alleen hangt die conclusie niet daar alleen mee vast (dat zou pas eenzijdig zijn). Ik weet dat ik in mijn hoofd verder zat dan 'hem'... Dat toegeven aan mezelf was een hele boterham. Ik ben nu eenmaal iemand die niet snel tevreden is... De vraag die ik me kan stellen is of ik ooit wel tevreden zal kunnen zijn... Het antwoord ligt ergens in de toekomst.<br /><br />Vorige keer vertelde ik over "mailvriend"... De kerel die me maar blijft steunen door dik en dun... De kerel die zijn verhaaltjes over zijn week en weekend vertelt... Nog steeds vind ik het leuk. Ik moet zelfs bekennen dat ik het leuker en leuker begin te vinden... Danger dus... Ik weet welk gevaar er bestaat... Bang dat je je alles anders voorstelt... Om af te spreken, dat moest van hem komen... Hij was daar redelijk bang voor... Begrijpelijk als blind daten een nieuw begrip is op één iemand na... Zelf heb ik er al meer gehad, bij mij is de echte grens al lang overschreden... Maar Houston, we have a date: zaterdag...<br /><br />Nu is er nog geen spanning, zaterdag zal die er ongetwijfeld zijn... Hoe ziet hij er uit (foto's geven al te vaak een vertekend beeld, zeker als je het met eentje moet stellen), wat gaat ie van mij denken bij zijn eerste indruk... Hoe klinkt zijn stem, gaat ie me niet vervelend vinden,...<br /><br />Een woord; zaterdag! Dan wordt het mistgordijn opgeheven... En de vraag is dan... Mailen we elkaar de week erna dan nog dagelijks of is zaterdag een eindpunt...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-115308265658245817?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1148675810092137272006-05-26T22:34:00.000+02:002006-05-26T22:36:50.106+02:00lap<br />dit moest er nog bij<br />geen upload van de post<br />en alles weg<br />typisch<br />of dat het momenteel nog niet ambetant genoeg was...<br />ahoe<br />soit, geen zin om het opnieuw te typen<br />ik ben het beu<br />alles even beu<br />krijg het van ruzies en ambetantigheden, nog maar een paar uren<br />nadat alles terug goed gemaakt was<br />ik voel me als een olifant in de porseleinenwinkel...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-114867581009213727?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1148675475550238112006-05-26T22:21:00.000+02:002006-05-26T22:31:15.560+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/Touwtrekken2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="127" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/Touwtrekken2.jpg" width="188" border="0" /></a><br />Ik ben zo zot als honderdduizend man! Wat een getouwtrek... Ik ben een geduldig iemand (die zich veel te veel zorgen maakt) maar op een moment is het vlaggetje over de streep en dan mag het touw nog zo lang zijn, eens het zijn spanning niet meer heeft, dan val je om...<br /><br />Ergens kom ik er gek van... Making up en voor je 't weet zitten we weer in een of andere onduidelijkheid zodat ik weer een en al onrust ben. Ik zuchtte het daarnet uit: "Hoe komt het toch dat dat altijd zo moeilijk moet tussen ons?"...<br /><br />Hij antwoordde zeer snel: 'omdat al wat ik zeg door jou verkeerd wordt geïnterpreteerd en al wat jij zegt, interpreteer ik verkeerd'...<br /><br />Zucht, wat blijft er dan nog over? Zot, horekadul kom ik ervan... Touwtrekken, ze mogen hun kampioenschap houden, ik wil dat niet winnen...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-114867547555023811?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1148118199324573232006-05-20T11:22:00.000+02:002006-05-20T11:47:01.516+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/single.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="146" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/single.jpg" width="190" border="0" /></a> Ik schreef zonet een mail naar een vriend...<br /><br /><span style="color:#339999;"><em>Of hoe een weekend 'kakkerig' kan beginnen! Gelukkig niet letterlijk, dat zou pas helemaal een afgang zijn... Ik die gisteren te weten kwam dat je naar het jazzfestival zou gaan, damn, had ik dat geweten en geen afspraak gehad, dan had ik in Bxl gezeten vanavond... Maar ja, ik had met 'hem' afgesproken. </em><br /><br /><em>Zodoende kom ik op de middag thuis van de laatste les (god, ik hoop dat ik er door geraak en nooit meer hoef te studeren) en dan is mijn vrijdagnamiddag vrij. Ik had een pre-afspraakje met een ex-collega geboekt maar moest nog bloemen afhalen voor collega van nu die vandaag een feest geeft voor haar 25jaar gehuwd zijn (ik besef met de dag hoe lang dat is!)... Zodoende, in de auto, met mama... Ik en mama hebben vaak discussies en in de auto reizen/rijzen die de pan uit. Dan ben ik dus garantie ambetant... Maar niet erg, vanavond, vanavond, dacht ik de hele tijd (de hele week heb ik me al aan die avond opgetrokken)... </em><br /><br /><em>Dan wou moeder per se ook nog naar winkel voor binnenhuisinrichting en daar heb ik dan een tapijt besteld (wachttijd: 3 weken; ideaal aangezien op de rest van de meubelen begin juli komen...) Timing is everything...</em><br /><br /><em>Ook hij heeft dat laatste begrepen want belde me op in de auto. Geen ideale situatie nu ik daar naast moeder zat (waar ik niets tegen vertel maar ja, die heeft al wel iets door als ik zeg dat ik met hem weg ga he)... Hij belde, om af te zeggen... Moest werken. Wetenschappelijk boek waar hij a mee werkt moet nr de uitgever tg woensdag, serieuze deadline dus... Daar viel mijn vrijdagavond in het water en ik zat in een auto waar ik niet eens kwijt kon wat ik wilde zeggen: 'hoe ontgoocheld ik niet was, dat ik het wel begreep, maar dat ik het ontzettend jammer vond'...</em><br /><br /><em>Daar zat ik dan, van avondje om naar uit te kijken een hele week lang, verwezen naar het televisiebakje waar geen jota op te beleven valt... Ik stuurde hem berichtje dat het niet uitmaakte als ie laat in antwerpen zou zijn, ik gerust nog met bus wilde afkomen. Geen reactie. Ik stuurde twee uur later nog n berichtje, of ie nog aan het werk was en of het zou storen moest ik bellen...</em><br /><br /><em>Een tijdje later de bevestiging dat ie nog a het werk was en dat ie rond tien uur daar (daar is op zijn werk in Bxl) zou vertrekken...Ik maak daar dan uit op dat ik vanaf tien u mag bellen... So I called him at a quarter past ten... Voicemail, ik spreek gewoon in dat ik blijkbaar te vroeg bel en verontschuldig me. Twintig min later probeer ik het nog eens: direct voicemail, gsm gaat zelfs niet meer over...</em><br /><br /><em>Vanmorgen, heel de tijd woelen in dat bed... Gisteren dus balen... Vooral balen omdat ie niets meer van zich laten horen heeft... Dan is madame onzekerheid weer helemaal wiehoeewwwwwwwww... Is hij wel letterlijk aan het werken vraag ik me dan af... (ja, ik weet het, dat mag je niet denken en ik weet dat hij wel letterlijk aan het werken is, shame on me)... Waarom belt ie me niet terug... Ik voel me dan al een stalkster na die paar telefoontjes en vraag me af of ik te opdringerig over kom... (het is hij wel die vorige week heeft gezegd dat ie me graag ziet, dat ie geduld met me wil hebben... etc, da kan toch niet na een week helemaal zijn omgedraaid he, of wel?)</em><br /><br /></span><span style="color:#339999;"><em>Of hoe een vrijdag om naar uit te kijken er een werd om in mineur te eindigen... Anderzijds, ik stuurde hem vanmorgen vroeg een sms met de vraag als het zou passen dat ik zou bellen dat ie me dat dan mocht laten weten als ie het niet erg vond.. En plots vind ik mezelf helemaal zielig...<br />Ergens vind ik het gewoon elementaire beleefdheid... Ik ben niet iemand die altijd iets moet terug horen als ze iets laat weten of horen, maar wel gisteren... Zoiets moet je toch door hebben... Mijn afspraak met mijn ex-collega is er door afgezegd... Bxl had kunnen plaats vinden... Dat allemaal te samen: 'kakkerig'...</em><br /><br /></span><span style="color:#339999;"><em>Te weten dat ik in dat feest vanavond nul komma nul goesting heb... Te weten dat het buiten bakken uit de hemel huilt... Vraag ik me af hoe het met jou gaat? Vraag ik me wel vaker af trouwens...<br />Kus! x</em><br /><em></em></span><br />En dan moet me hier iets van het hart... Om de enige reden dat ik denk het hier wel te kunnen... Om de enige reden dat ik het op mijn andere blog niet kan daar ze daar allebei meelezen... Die vriend die hoor ik enkel via mails... We praten nu al een tijdje, af en toe, via mail... Gelukkig niet via msn... Ik vind hem wel leuk... Ben ik dan zo verkeerd? Ik voel me schuldig ten opzichte van de andere ergens... Anderzijds spreekt hij ook gewoon af met mensen die ie bij toeval via internet leert kennen (vorige week nog en ik was stikjaloers - confrontererend je eerste jaloezie moet ik toegeven)... Maar ik weet dat ik met mailvriend wel eens ga afspreken... Ergens wil ik mijn grenzen ook aftasten... Zien of wij overeen komen... Maar stel dat dat zo zou zijn...<br /><br />Ten aanzien van hem weet ik niet of ik verliefd ben... Ik vraag me telkens af hoe je dat voelt... Ik heb de schrik het wel te gaan ervaren bij mailvriend... Wat dan? Is het dan wel echt? Of is het dan omdat je het wil voelen?<br /><br />Zucht, single zijn, wie zei ooit dat het gemakkelijk is...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-114811819932457323?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1146473496644351262006-05-01T10:43:00.000+02:002006-05-01T10:51:36.656+02:00speel ik een spel<br />speel ik het niet<br />gisteren weer gezegd<br />dat we dit misschien allemaal<br />maar moeten laten<br />allereerst msn<br />eigenlijk, hoe zeer ik met de mensen<br />of dankzij de mensen<br />via dat medium kan lachen<br />toch vind ik het een verderf...<br /><br />het moet gezegd... Het is een soort alibi om je tijd mee door te brengen. En tijd gaat snel daar... Maar je kan het niet laten, dat ook nog eens... Hoe makkelijk het hier is om te zeggen dat ik het eigenlijk een slechte uitvinding is, hoe moeilijker ik het heb om het niet te gebruiken...<br /><br />Gisteren, in de namiddag dan, dacht ik, laat gewoon los, van hem, van de communicatie met hem... In eerste instantie, geef ik toe, écht om los te laten... Anderzijds... misschien ook met de hele kleine achterliggende gedachte dat ik het dan ga weten...<br /><br />Ik weet niet waar ik écht bang voor ben... Maar ik merk aan mezelf, en had dat echt niet verwacht, dat mijn afweermechanisme ongelooflijk groot is... Mitraillette van de ziel, zoiets...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-114647349664435126?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1146240158171536242006-04-28T17:51:00.000+02:002006-04-28T18:02:38.186+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/10681101.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/320/10681101.jpg" border="0" /></a>ja lap<br />rond mijn oren<br />misschien verdien ik er wel één<br /><br />ruzie<br />via de telefoon<br />de telefoon is ook zo'n dom toestel<br /><br />en hoe het is gebeurd<br />die van hierboven mag het weten<br />ineens<br />draait alles<br />doe ik moeilijk<br />omdat hij me vertelt dat ie met iemand contact heeft<br />hij daar details bij vertelt<br />dat ze knap is, en ik weet niet wat nog<br />en ik denk bij mezelf 'wat doet dat er toe'...<br />maar ik zwijg<br />en zeg<br />dat het mijn zaken niet zijn...<br /><br />KEDENG - in his face<br />of zo dacht hij erover...<br />Maar zolang je geen relatie hebt<br />zolang ik twijfel<br />wie ben ik dan om te zeggen<br />dat ik dat niet leuk vind...<br />Zolang ik twijfel<br />vind ik niet dat ik het kan maken<br /><br />Anderzijds<br />ben ik nog van mening<br />dat jaloers zijn<br />iets is waar je zelf maar moet uitgeraken<br />zonder te vertellen<br />dat het dat is wat je stoort<br />de andere dient daar geen rekening mee te houden<br /><br />en hij wil dat ik het hem zeg<br />hij wil daar rekening mee houden<br />zucht<br />komt hij dan toch uit de hemel?<br /><br />Vanmorgen telefoon, ik naar hem...<br />bijna middag eigenlijk<br />ik, met al mijn gepieker<br />ik dacht, ik los dit even op<br />weer zo stroef, weer stilte aan de andere kant van de lijn<br />maar ik ben geen simpel<br />ik geef niet toe<br />ik zeg dat dat mijn standpunt is<br />en dan is het inderdaad de vraag<br />wat hij daar tegenover kan stellen<br /><br />het zal mijn koppigheid wel zijn<br />stuurt ie me een hele lange sms<br />later deze namiddag<br />(lief denk ik dan)<br />de inhoud nog liever<br />'dat ie me doodgraag ziet'<br />'dat ie me mist'<br />dat ie geen foute dingen wil zeggen die me nog meer<br />doen twijfelen....<br /><br />nu, bijna vier uren later<br />heb ik nog steeds niets terug gezegd, ge-sms-t...<br /><br />zucht, graag zien is gemakkelijk<br />don't tell me<br />maar...<br />ja, wat maar?<br />zucht!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-114624015817153624?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1146096271500192802006-04-27T02:01:00.000+02:002006-04-27T02:04:31.510+02:00hij stuurde me een sms<br />dat ie om elf uur ging thuiszijn<br />en ik concludeerde eruit<br />dat ie nog wel even op msn<br />zou langskomen<br />twee uur ondertussen<br />ik heb af wat ik al lang geleden<br />had moeten af hebben<br />morgen verder werken<br />noeste arbeid, jawel<br /><br />anderzijds<br />andere jongen, die is schattig<br />mailsgewijs kennen we elkaar<br />een afspraakje is door de drukte<br />er nog niet van gekomen<br />maar dat komt er wel<br />gewoon, op 't gemakje dan<br />door de straten van de stad kuieren<br />ik mag hem wel<br /><br />moet ik me nu schuldig voelen<br />???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-114609627150019280?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1145998201967646232006-04-25T22:45:00.000+02:002006-04-25T22:50:36.606+02:00soms<br />soms weet ik het gewoon allemaal niet<br />dan geraak ik met mijn werk geen halve millimeter vooruit op een hele dag<br />ben ik boos<br />boos op mezelf<br />en toch, ik blijf het doen, uitstellen<br />al snap ik het zelf niet<br />omdat er net momenten zijn<br />dat uitstellen gewoon niet meer kan<br />zoals nu<br /><br />en dan denk ik hele dag<br />dat ik hem maar hoor<br />en dan hoor ik hem<br />belt hij me op<br />ben ik blij<br />enerzijds<br />en anderzijds denk ik met momenten<br />wat doet ie onnozel<br />en dan haat ik dat weer<br />dat ik dat denk<br /><br />en dan zegt ie ergens<br />tijdens het gesprek<br />naar aanleiding van wat ik zei<br />amai, dat moet ik onthouden<br />en dan moet ik het zo tegen anderen zeggen, zegt ie<br />'mijn vriendin...'<br />de rest van de woorden vielen weg voor me...<br />had ik een paar weken geleden niet gezegd<br />dat ik tijd nodig heb,<br />heeft hij niet gezegd dat een relatie dus er voor de moment niet in zit<br />een week geleden nog<br /><br />maar wat is het dan<br />dat ik hem elke dag wil horen<br />en vice versa blijkbaar<br />wat is dan dat<br />???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-114599820196764623?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1145968551704823902006-04-25T14:27:00.000+02:002006-04-25T14:35:51.720+02:00Het is alweer even geleden sinds ik hier startte... Ik ben ergens nog aan het uitzoeken hoe en wat... Bloggen is me allerminst vreemd. Al leef ik voortdurend met wat te zeggen en wat niet... Dat dit mijn eiland is, is al gebleken uit een vorige post... Ik wil het ook zo houden... Zonder de gedachte dat er iemand meeleest die ik ken wil ik hier bloggen... Ik merk bij mezelf de terughoudendheid wanneer je iemand kent die meeleest...<br /><br />Seks, relaties, alles wordt dan plots afgewogen. Bloggen is in eerste instantie een uitlaatklep die je ten allen tijde open moet kunnen zetten. Zodoende... dit is'm dan.<br /><br />Mijn dagen slijt ik momenteel achter de computer. Enige finalisering van een werk dat al te lang is blijven liggen. Anderzijds lonkt de zomer vandaag pas echt. Ze ligt achter me de zon, mijn venster ligt achter me, ergens een bewuste keuze. Wanneer de tijd rijp is zal ik ze in de ogen kijken, nu is het nog even focussen op wat er voor me ligt.<br /><br />Over relaties... Zucht, dat is best moeilijk moet ik toegeven. Ik ben al niet zo'n relationeel ervaren mens. Ik heb het jaar en dag van me afgeduwd. Ergens onstaat er dan in die loop der jaren wel een zekere hunker, maar toch, het eiland der zelfstandigheid voelt toch zo lekker aan... en dan dient er zich iemand op je pad aan... en wordt alles plots onzeker.<br /><br />Ik ben een mens van gevoelens, dat wel, maar anderzijds is het zo moeilijk om ze naar waarde te schatten. Ik vind het altijd moeilijk in dergelijke situaties te weten of je wel degelijk iets voelt, of het niets te maken heeft met 'willen' voelen... Ik denk ten allen tijde na, tot ik er krankjorum gek van word... Ik kan de dingen gewoon niet los laten, op geen enkel moment.<br /><br />Graag zien, dat is eenvoudig, maar weten dat de andere diegene is die je naast je wil hebben... dat is heel andere koek, neem het van mij aan<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-114596855170482390?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26157887.post-1145092523554381732006-04-15T11:15:00.000+02:002006-04-15T11:52:46.350+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/1600/eiland.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6393/2737/200/eiland.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><em>Mijn eerste tekst in dit virtueel firmament... Not to become a star, not even to shine... Just to throw away the shadow of me, myself and my insanity... Het klinkt misschien zwaarwichtig al is dat amper de bedoeling.</em></span></div><div align="justify"><em><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span></em> </div><div align="justify"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><em></em></span></div><div align="justify"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><em>Deze blog dient als een verademing voor mezelf. Een eigen eiland waar ik aan moet werken... Soms is het bij communicatie zo verleidelijk om je geheimen prijs te geven... Om te zeggen dat dit bestaat... Dit keer is het van mij alleen, mijn verademing op dit plekje onbekend territorium dat ik gaandeweg wil ontdekken, veroveren...</em></span></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><em></em></span></div><div align="justify"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><em>Dit behelst de relaties die ik heb en niet heb, de onzekerheid die rondloopt in mijn hoofd, de zelfzekere tred waarmee ik door mijn bestaan stap (uiterlijk dan toch). Kortom, alles waar het leven om draait, liefde, seks, werk, etc... U weze welkom geheten als insider in mijn stukje hersenhelft...</em></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26157887-114509252355438173?l=verademing.blogspot.com' alt='' /></div>verademinghttp://www.blogger.com/profile/07569410166150926675noreply@blogger.com2