closing time

Ik zucht omdat ik al een tijdje aan deze post moet beginnen…Hoe begin je aan het einde? Omdat ik het antwoord niet wist op die vraag, heb ik het telkens weer uitgesteld… Als mijn blog een winkel was dan werd ergens een bordje omgedraaid en is er in de plaats van ‘open’ een achtletterwoord verschenen: ‘gesloten’…

Eerlijk toegegeven: ik weet het antwoord nog steeds niet (hoe je begint aan het einde). Het is koud, sinds vanmorgen, en eigenlijk is het dat al een tijdje… Deze blog begon ik als een verademing naar mezelf toe… Om al mijn gevoelens weg te schrijven. Al de dingen die ik voelde en die alleen maar in mijn hoofd een plaats kregen moesten er af en toe eens uit. Maar op een zeker moment zie je die ene buur ook niet meer met zijn of haar hond over de straat passeren en vraag je je stiekem toch af wat er met het lieve beestje is gebeurd, of met de buur… Vandaar, mijn laatste passage om definitief uit het straatbeeld te verdwijnen.

Zijn gevoelens zijn hem duidelijk geworden. Hij heeft er ook, niet voor mij… Zo eenvoudig is de boodschap. Het heeft geen zin om golfbreker te spelen, dat heeft het zo blijkt nooit gehad. Op zich zijn dat de dingen des levens en raak je over die dingen ooit wel over… De manier waarop ligt alleen nog op mijn maag, ook dat zal ooit wel omslaan… Al schrijf ik dit met een kurkdroge keel en met verhoogde hartslag…

Het geheim van hier te schrijven heb ik zelf opgeheven. Als alles eindigt dan is dit ook niet meer van mij. Deze plaats behoort hem dan toe… Als een herinnering waar je af en toe naar kan terug keren of die je kan wissen uit je geheugen. Dus gaf ik hem dit adres. Mijn verademing werd gesmoord… geen zuurstof meer…

Sinds een week en drie dagen zijn er geen woorden meer… Tussen hem en mij is alles stil. De krop zit in mijn keel, ook nu nog… Van alles naar niets. Van weten wat de andere doet, van je verhaal kwijt te kunnen, van samen lachen… naar niets… Beste vrienden die stil zijn… Het doet pijn… En ik, ik mis hem… ik mis onze gesprekken, ons gelach… Ondanks de pijn…

zee versus golfbreker

Ik heb het warm en koud... Ik heb een hele dag aan zetelliggen gedaan. Mijn huis verdient eigenlijk een poetsbeurt, maar het lukt me niet. Ik zet me op de zetel om wakker te worden met een mok warme chocolademelk en blijf zitten, een hele dag lang. Na dit mailtje ga ik pas op gang komen, omdat het moet, omdat ik verplichtingen heb die ik vorige week al schoon heb laten passeren (omdat ik geen zin had)...

Maandag heb ik hem nog gezien. Het was sterker dan mezelf, ik heb er alles uitgegooid. Ik weet niet waarom, ik weet niet met welk doel, maar blijven steken in mezelf was geen optie meer voor die woorden. Dat ik vecht, heel hard vecht. Dat ik niet meer weet wat te doen, weglopen of blijven. Dat ik hem alle rust wil gunnen maar dat ik mijn hoofd erop suf pieker hoe ik dat moet doen. Dat ik een metafoor bedacht heb, een metafoor voor hem en mij... Ik ben de golfbreker en hij is de zee. Ik blijf liggen, heel vast, no matter what, ik blijf liggen... Hij is de zee, die dan weer rustig is, dan weer beukt, dan weer kietelt, dan weer overspoelt... Hij zei niet veel, maar wel dat dat beeld allesomvattend was.

Het is donderdag ondertussen en ik heb amper iets gedaan. Toen ik vroeg, wat wil je dat ik doe, zei hij: 'beste vrienden zijn en beste vrienden kunnen best wel close zijn'... Dat hij ook vocht, dat hij er nog niet uit is... Alles is wazig sindsdien... Niet dat ik niets daarvan wist, niet dat ik dat niet snap... Maar ik moet vooruit en heb geen idee hoe...

Al de hele week gaan de mailtjes op en af... Gewone, dagdagelijkse dingen... Dat kost me ergens ook geen moeite, tot mijn hoofd weer aan het denken slaat. Ik wil niet vluchten, ik kan het ook simpelweg niet. Hij vroeg of het zou helpen, geen communicatie meer... Ik kaatste de bal terug: 'wat hij daarvan dacht, ik had mijn antwoord daar al op'. Hij zei: ik denk het niet neen... En ik wist dat, weet dat...

Ondertussen maakte ik met mezelf de afspraak hem niet meer te bellen. Ik ben eerlijk: ook dat kost me moeite, maar hierin ga ik volharden... Stap per stap. Op het werk ga ik geen mails meer checken, ook dat gaat moeilijk worden, gewoon, afbouwen, stap per stap... Afstand nemen, omdat iemand van ons twee het moet doen...

Dus blijf ik golfbreker, tot ik niet meer kan... Blijf ik vechten tegen de zee en ze liefhebben... Tot ik niet meer kan... Al weet ik niet voor hoelang... Ik heb immers een ijzersterk geduld...

vlucht

Ik voel het zo hard onder mijn borstkas... Het is een gevoel dat niet echt in woorden te vangen valt... Ik mis hem... Al stuurde hij vandaag nog een mailtje, al sturen we elkaar alle dagen mailtjes... Al hoorde ik hem enkele keren deze week... Mijn keel knijpt zichzelf toe en toch lijk ik het niet onder controle te hebben.
Vorig weekend hadden we twee dagen samen... Een zaterdagavond en een zondagnammidag en avond... Twee dagen achter elkaar reed ik naar daar... Twee dagen je goed voelen, bij elkaar... Héél veel voelen en vechten... Van beide kanten...
Vechten omdat hij het niet weet... Vechten omdat ik het met de dag meer weet... Vechten tegen mijn angst door al die onzekerheid...
En vandaag... vechten tegen die onzekerheid... Door het hier van me af te schrijven. Door hier proberen rustig te worden, hem dit niet te tonen. Mijn vlucht in woorden... Mijn vlucht op mijn eiland.

proberen

Ik blijf proberen... Voor mezelf, gewoon, proberen... Niet proberen om te veroveren... Dat grapje werkt volgens mij niet. Gewoon proberen om mezelf te zijn, om iedere keer opnieuw eerlijk te zijn ten opzichte van mezelf... Dat dat gepaard gaat met figuurlijke hartritmestoornissen, dat zal wel een onlosmakelijk deel uitmaken van het werkwoord 'proberen'.

Dat moeilijk ook gaat... Vorige week had ik hier daarover iets gepost, niet al te positief. Men verhinderde me telkens met een foutmelding om dat postje te posten... Misschien was dat het lot wel van al die negatieve woorden... In de vuilbak ermee dus maar... Een week later klaar voor een nieuw postje... Voor nieuwe woorden, meer positieve... Of laat ik zeggen, woorden in evenwicht... Evenwicht omdat ik blijf proberen, omdat ik blijf praten tegen mezelf, mijn zwaartepunt heel de tijd blijf corrigeren...

Denkt u dan: het gaat haar goed. Ja, misschien wel... Denkt u dan: meisje, er is serieus wat werk in jouw winkel... Ja, dat ook. Maar ik kan achteraf nooit zeggen dat ik niet heb liefgehad, dat ik het niet heb geprobeerd... Ik ben mezelf, ik geef mezelf... Ik leef, met de goeie, de minder goeie, de hoge en de ultradiepe momenten die daarbij horen... Ik blijf proberen.

hard candy

Een zondag later... Het is en blijft moeilijk... Ondanks de fijne avond die ik deze week nog met hem had, het lekkere eten dat hij voor me kookte, de uren samen op café... Het met een blij gevoel terug naar huis rijden...

Het is moeilijk... Not sweet but hard candy... Moeilijk om hem te horen en ergens toch een afstand te voelen (of zit dat gewoon in mijn hoofd...) Toch zegt hij: bedankt voor het telefoontje wanneer ik op het punt sta af te drukken... Ik verbijt mijn tanden, hier en in mijn eigen boekje waar ik af en toe de dingen van me af schrijf... Gewoon, omdat het er niet toe doet... Omdat het niets oplevert door het te blijven zeggen... Gewoon... moeilijk...

zondag

Dan is er de zondag...
Zondagen zijn eigenlijk familiedagen. Thuis waren het altijd die dagen dat de koffiekoeken en pistolets op tafel stonden, vergezeld van fruitsap en vers ruikende koffie door het hele huis. Ondanks het feit dat ik geen koffie lust, hield ik van die geur. Het leven als single in je eigen huis met een 'niets-te-doen-zondag' is niet altijd even eenvoudig. Vandaag is zo'n dag.

Leegte creëert zoveel vragen. Gisterenavond zat ik met hem op de dorpel van het keukenraam, genietend van de herfst die door de bomen blies. Uren werden vergezeld van enkele glazen wijn, van fijne gesprekjes en van af en toe een stilte... Een stilte vergezeld van een glimlach, van kijken uit het raam... Bij het afscheid knuffelde hij me en zei hij me: 'ik zie je graag'... Ik wrikte me los uit zijn omarming, de deur open, de hal door, de voordeur open en naar mijn auto... Geen vaarwel meer aan de voordeur, ik kon het simpelweg niet... Gewoon, de auto in... Rijden, rijden...
Tien minuten later had ik een sms 'dat hij ervan genoten heeft'... stond er onder andere in... Ik wilde huilen maar kon het niet. Blij dat ik thuis was,... Ik legde mijn hoofd in mijn kussen en sliep...

Dan is er de zondag...
Leegte creëert zoveel vragen.
Moet ik weg van, moet ik de pijn verbijten... Moet ik de rug toekeren tegen alles wat me lief is... Of moet ik vechten? Vechten en beste vrienden zijn en blijven... Moet ik een zekere afstand bewaren zodat hij me gaat missen... Zou hij me missen op lange termijn? Al die dingen komen me tegemoet...

Dan is er de zondag...
Leegte creëert zoveel vragen.

perron

De dagen worden korter, mijn gevoel botst tegen de duisternis... De wijn staat hier op tafel als een gezelligheidspartner voor een vrijdagavond. De drie resterende glazen een teken aan de wand dat ik die niet alleen heb doorgebracht...

Het perron is een moeilijke leegte. Enerzijds is ze zo vol, vol van muziek van andere wachtenden, van de wind die rond je schuurt... Anderzijds creëert het de perfecte plaats om je gedachten een loopje te laten nemen... Mijn hoofd slaat op hol de laatste dagen. Tranen die op mijn netvlies komen te liggen en die ik door te slikken keurig wegwerk, zomaar, ergens in een onverbloemde seconde.

Het ene moment denk ik: 'laat los'... Maar mijn hart zegt dat het niet kan... De mails gaan over en 't weer... Ik ben zelden de eerste van de dag... Een mens is gewoon niet gewoon alles ok te vinden... Alles zomaar te ondergaan... Eigenlijk is daar niets mis mee... Toch is het zo moeilijk... Niet te weten of het er ooit komt... Vanavond was er een afspraak gemaakt, eerder deze week. Geen concrete afspraken, daar zijn we helden in. De laatste tijd werden ze keurig afgezegd... Dan begint het in mijn hoofd te dagen. Of hij het gaat zijn die het opnieuw gaat afblazen. Mijn gevoel dat ik afhankelijk wordt van die beslissing. U moet het me niet vertellen, het gaat sneller dan je denkt... Vanmorgen stond ik op met het idee: 'laat los, laat varen, als je een neen krijgt voor vanavond, zeg je niets meer, helemaal niets...'

Een uur later... Ik heb een mail in mijn postvak... '19u vanavond?'...

Waarover maak ik me nu toch altijd zorgen?